Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

10 dic. 2018

O soño do final do mundo

­Os catro entraron na casa e pecharon a porta.

Os catro eran María Caroleira, os seus sobriños Marta e Pablo, e Ismaíl o diminuto, que ía no colo da súa amiga a fareira. Pensaron en descansar uns instantes, pero ao pouco cambiaron de opinión. Pois, ben pensado, tiñan moitas cousas que solucionar.

Por sorte, os pais dos nenos non se encontraban a esa hora na súa casa. A mamá era enfermeira e traballaba no centro de saúde da vila. E o papá, que tiña un taxi, ía e viña co seu coche, xa que non cumpría un horario fixo. Así que, polo momento, non había que dar explicacións a ningún adulto máis. En todo caso, iso resolveríao a súa tía, que a familia está para esas cousas, como ben dixo ela.

En principio, cal era o problema principal?, preguntáronse.

—Ismaíl...!— asegurou Marta, mirando para a súa tía.

Debido ao naufraxio do barco que roubara a meiga de Malpica de Bergantiños, o pequeno Ismaíl estaba moi, moi mollado. As súas roupas atopábanse totalmente empapadas de auga e cubertas de area e algunhas algas.

Por iso, tiñan que facer algo.

Foi Marta a que preparou a bañeira cun pouco de auga quente, que logo refrescou con auga fría ata que a sentiu ben morniña. E para terminar, deixou alí, no cuarto de baño, unha toalliña e o seu xabón e o seu xampú, que eran axeitados para peles tan suaves como a súa.

Pablo levou a Ismaíl á bañeira. El lavouse con calma, paseniño.

Mentres, María Caroleira metera toda a súa roupa na lavadora, e xa tiña preparada a secadora para apurar a continuación o seu secado.

Entón foi cando Marta e Pablo, os dous á vez, avisaron do grave problema que agora se lles presentaba.

Coa súa roupa a secar, Ismaíl non tiña nada que poñer!

Cada un pola súa conta marchou para a súa habitación, que estaban no piso de arriba. Baixaron de inmediato cunhas caixas de cartón.

Marta sacou algunhas prendas da súa boneca barbie e do seu mozo, o boneco kent. E Pablo apareceu con roupas do seu boneco action man, un xoguete que apreciaba moito. Así, entre os dous, xuntaron tres sombreiros diferentes e un casco, unha bufanda multicolor, unha camiseta branca, unha camisa rosa, uns calcetíns verdes e un pantalón de camuflaxe, con pintiñas marróns e negras. O peor resultou que algunhas desas prendas eran de apariencia militar, porque pertencían ao boneco de Pablo.

—Os gnomos non saben tanto de guerras! A ver que vai ser isto!— dixo Marta.

—Seguro que a Ismaíl non lle importa!— dixo o seu irmán.

Pero Ismaíl seguía na bañeira, despreocupado, e agora nadaba coma se estivese nunha piscina olímpica.

En canto se secou e comprobou que a súa roupa estaba a lavar, observou as prendas que lle prestaron os rapaces. Primeiro con moita sorpresa, despois con certa resignación. Claro que non lle quedou máis remedio que poñelas.

“Ouuuh, ouuuh...!”, berrou Pablo ao ver a Ismaíl co pantalón de camuflaxe e o casco de soldado na súa cabeciña.

Parecía un gnomo guerreiro!

De pronto, Ismaíl retirou o casco e puxo unha gorra de viseira, como as que levan moitos rapaces. Por diante, con letras pequenas e brillantes, podíase ler a palabra Barbie.

Pablo dixo outra vez aquilo de “ouuuh, ouuuh!”, e empezou a rir con ganas. Marta e María Caroleira sorriron, aínda que dunha maneira menos ruidosa. Ata que Ismaíl pestanexou tres veces seguidas e soltou unha gran risada. Entón, os catro botáronse a rir sen complexos, como saben facer os amigos que son de verdade.

Foron uns minutos de felicidade e de alegría!

Logo, María Caroleira adoptou unha expresión máis seria e os nenos entenderon que algo importante ía pasar. Sentouse nun sofá e, con coidado, situou a Ismaíl ao seu carón. Dixo, mirando aos ollos de Marta e de Pablo, que agora tiñan un segredo. E que ese segredo chamábase Ismaíl.

Antes había a tradición de gardar os segredos nas árbores máis vellas do bosque. Porque os segredos son cousas que non se deben dicir, e por iso pesan tanto no corazón da xente. Pero moitas persoas non o resisten e acaban dando a coñecer o seu segredo, que entón resulta esnaquizado á vista de todos.

Por esa razón, ela mesma informaría, ao seu debido tempo, aos pais dos seus sobriños. Entrementres, Marta e Pablo, para conservar este segredo, calarían e non dirían nada.

Hoxe apenas quedan árbores máxicas, tamén lles dixo. Pero ela, a súa tía María Caroleira, sería como a imaxe da súa propia árbore. Cando o segredo de Ismaíl pesase moito no seu corazón, tiñan que chamala. Deberían facelo sempre, a calquera hora e con rapidez. Pois así taparía ese buraco dos seus corazóns por onde estaría a punto de se perder o seu segredo común.

Ismaíl o diminuto sería coma un tesouro compartido, a súa historia común, e tiña que seguir misterioso e oculto ao longo do tempo.

—E ata cando?— preguntou Marta.

—Pois non o sei...!— respondeu a súa tía.

—Pero por que...?— dixo Pablo.

Nese momento, Ismaíl, unha vez máis, contou a vella historia do seu mundo encantado. Acordouse da súa aldea de Saidabad, no centro de Asia, e do seu tío Nasrudín o sabio, de Arundhati, a súa mellor amiga, dos seus pais e do vento do sur cando removía as follas das árbores. E referiuse á maxia exterminadora de certos homes e mulleres, que procuraban a desaparición de todas as criaturas diminutas.

Así e todo, Ismaíl sentíase moi seguro naquela situación da súa vida. Como pouco, cría que xa formaba parte da memoria e das ilusións de dous nenos, de dous amigos verdadeiros. Estaba moi feliz tamén coa compañía de María Caroleira, a fareira de Fisterra, aínda que o dixo cun lixeiro arroubo.

De feito, xa desexaba unha vida nova, alí, na terra do final do mundo. Porque de cando en vez, pechaba os ollos, sorría e aspiraba o seu aire.

Marta e Pablo, ao escoitar aquela historia, quedaron un pouco pensativos.

E falaron entre eles con voz moi baixiña.

E Pablo dixo que lles gustaría que Ismaíl quedase a vivir con eles, na súa casa. Alí, en Malpica de Bergantiños.

Pero a súa tía explicoulles que non era a mellor idea, tendo en conta os perigos que correrían os seus sobriños, e a necesidade de coidado e descanso do seu amigo diminuto.

—Non vos preocupedes! —dixo ela—. Ismaíl será a nosa palabra secreta, o noso segredo. Ademais, creo que vai precisar de toda a vosa axuda e por iso estaremos todo o tempo en contacto...

E aquela tardiña, moi tranquilo, un gnomo marchou nunha moto cara ao faro de Fisterra. Polos camiños e os soños do final do mundo, en Galicia. Porque os días da tristeza parecían entón completamente rematados…

No hay comentarios:

Publicar un comentario