Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

25 mar. 2018

Coralia, a serea das illas

Na realidade, cando se deixa atrás o cruce das estradas de Malpica e Ponteceso, ata o lugar de Pedras Queimadas non hai demasiado que andar. Polo tanto, a meiga Petra Malaúva chegou con rapidez. E, por se acaso, levaba a Ismaíl ben inmobilizado nun dos petos da súa chaqueta. Unha cordiña suxeitaba os seus brazos e as súas pernas, e un trapiño atado na caluga tapaba a súa pequena boca.

Ao chegar, a primeira impresión que recibiu a meiga non resultou unha boa sorpresa. O lugar de Pedras Queimadas era un descampado situado na picota dun outeiro, pero que non tiña moita altura. Pola súa forma, semellaba unha especie de miradoiro para contemplar desde arriba a vila de Malpica e o mar de fóra, o océano Atlántico.

O sitio estaba completamente arrasado, como se rebentase por efecto dalgunha explosión ou algo así. Porque, a primeira vista, non había nada de interese.

Unicamente víanse algúns montóns de area e de rochas, e tres ou catro grandes camións aparcados nun dos seus extremos. Alí onde remataba un camiño sen asfaltar.

A meiga Petra Malaúva abaneou o peto da chaqueta con xenio e mal humor, e Ismaíl gañou de balde uns croques e unha forte dor de cabeza.

“Seguro que todo isto é culpa túa”, escoitou que dicía ela moi enfadada.

A muller dirixiuse cara un dos camións, ao que estaba máis próximo. Un camioneiro co que falou contoulle o que pasara naquel lugar tan escagallado.

—Amigo —dixo a meiga—, non había por aquí unha casa grande de pedra?

—Si, señora, eu diría que foi unha casa ben grande —respondeu o home.

—E logo, que ocorreu? —preguntou de novo a meiga.

O seguinte que relatou aquel camioneiro tampouco foi do agrado de Petra Malaúva.

Certamente alí existira unha casa, e de aparencia moi vella, pero todas as súas pedras foran enviadas ao porto de Malpica. Leváranse nos mesmos camións que estaban aparcados no descampado, e que agora esperaban unha nova tarefa. Despois, o cargamento de pedras transportouse en barcos ata as illas Sisargas. Pois as autoridades acordaran que había que reparar o embarcadoiro da illa grande, que era utilizado por mariñeiros e percebeiros.

De paso que escoitaba ao condutor do camión, a meiga movía o seu corpo. Custáballe aceptar o que oía. Non se resignaba. Quería estar segura de que todas as pedras da casa foran parar a esa illa.

—Asegúrolle que cargaron e levaron todas as pedras —afirmou con rotundidade o camioneiro—. Non se perdeu nin unha nin media nin ningunha....

Aquelas circunstancias non lle deixaron outra opción á meiga. Se a misteriosa pedra de lareira que buscaba xa se encontraba na illa grande, entón debía ir a ese lugar.

E como?

Claaaro...!

Pois nun barco! Por esa razón, marchou do lugar e empezou a camiñar outra vez.

Agora o seu novo destino era o porto da vila de Malpica de Bergantiños.

A meiga baixou nun santiamén do pequeno outeiro onde estaba situado o lugar de Pedras Queimadas. E foi case a todo correr, co paso tan apurado como podía, pois no porto atracaban moitos barcos de pesca. Nin se decatou de que levaba a Ismaíl nun dos petos da súa chaqueta. E por pouco case pilla outro mareo unha vez máis.

En canto a meiga parou, Ismaíl pensou que tiña todos os seus ósos desconxuntados. Ademais, pareceulle que ía vomitar! Por sorte, foi só unha sensación pasaxeira.

No porto había varios barcos nun peirao. Alí era ben coñecida Petra Malaúva, xa que traballara moitas veces como redeira. E abofé que tiña boas mans para amañar as redes que se estragaban. Iso comentaban os que sabían do seu labor no porto.

Pero xa sabemos que desde que era unha mociña tiña outras aspiracións. A vida mariñeira nunca lle prestou o suficiente.

Pois ben, sen pensalo dúas veces, achegouse ao primeiro barco que encontrou no peirao. Con voz algo choromiqueira, pediu que a levaran con urxencia ás illas Sisargas. Por desgraza, un mariñeiro dixo:

—Eu non podo, señora Petra. Non está o meu patrón, e se movo o seu barco sen permiso faime ver as estrelas todas. Xa saaabe como son as cousas...!

No segundo barco ao que se dirixiu, afortunadamente estaba o seu patrón, e a meiga alegrouse de verdade. Pero aquel homiño, pois era un pouco pequeno, dixo:

—Carafio...! Eu tampouco podo, señora Petra. Teño os dedos inchados de tanta friaxe e humidade que hai no mar. Segundo o meu médico, debo descansar durante uns días. Síntoo moito, hoxe non pode ser.

Por fin, chegou ao terceiro barco que había no peirao do porto de Malpica. E repetiu a mesma petición que fixera antes, nos dous primeiros barcos. Un mariñeiro que estaba a bordo dixo:

—Eu iría, señora Petra, pero que mágoa! Coñecémonos moito e sabe que sempre vou de boa gana ás illas, pero...

—Máis queee…? Aieiouuuh, andavía turulú...! —rosmou—. Tailaaala, tailalá! — cantou polo baixo.

De súpeto, a meiga entrou no barco como un elefante nunha cacharrería.

Pero antes de que aquel mariñeiro rematase a súa explicación, apartouno cunha labazada. Este queixouse polo golpe recibido nunha das súas meixelas. Incluso ameazou á meiga con moita axitación. Por iso, e tamén polo balanceo do barco, perdeu o equilibrio, tropezou e bateu coa varanda da cuberta. E caeu ás augas do porto con moito estrépito.

Entón, a meiga Petra Malaúva reaccionou a toda velocidade.

Botoulle un flotador ao mariñeiro, logo acendeu o motor do barco, e a continuación comezou a manobrar para saír do porto. Tamén tivo tempo para sacar a Ismaíl do peto da súa chaqueta, porque seguía atado e secuestrado. E colocouno xunto a ela na ponte do barco, ao seu carón.

A partir daquel momento, totalmente fóra de si mesma, a meiga abandonou o porto e internouse no mar.

Estaba decidida a ser unha auténtica bruxa! E reflexionaba que se todo dependía dos secretos dunha pedra, daba igual. Iso non lle restaría ningún mérito.

Por ese motivo, non se interesou polos berros que viñan desde a punta do dique. Os outros mariñeiros pedíronlle que detivese o barco, pois existía un verdadeiro perigo, unha ameaza real. Había un mar de fondo! O presaxio dunha tormenta que viña desde o océano! Pero a pesar dese perigo que lle anunciaron, e dos seus problemas de vista, internouse nas súas escuras augas.

A meiga non fixo caso ningún das advertencias.

E unha vez no mar aberto, entre altas ondas, orientou a proa do barco cara ás illas Sisargas. Sentíase moi feliz. Xa se imaxinaba como a mellor bruxa do mundo. Na súa vasoira nova, voaría pola Coruña e Santiago, por Madrid e Andalucía, e ata iría a París.

E encargaría unha ducia de traxes ben distinguidos, para a bruxa máis importante, a unha empresa de certa sona que había en Arteixo, preto da capital.

Pero...

Pero a medio camiño das illas, máis ou menos, Petra Malaúva escoitou unha voz entre o rebumbio de ondas daquel océano bravío. Unha voz poderosa de muller, que dixo:

—Peeetra! ¡Peeetra! Que estás a facer?

—Aieiouh...! Quen es? Quen me fala desa maneira? —preguntou a meiga.

—Chámome Coralia e son unha serea... A serea que garda estas illas. Vivo nas augas deste mar, e nado entre as algas e as rochas, no silencio das profundidades.

A meiga pensou que aquela situación non podía ser certa, que esas cousas non ocorrían todos os días. Pasaban nos libros de contos que len os nenos na escola, pero xamais na vida real.

Así que atendeu á navegación e calou uns segundos.

Así e todo, a maioría das meigas senten moita curiosidade cando alguén fala con elas. E Petra Malaúva non era unha excepción.

—Que queres de min? –preguntou un chisco intrigada.

—Veño para recordes que Ismaíl merece vivir —contestou a serea—. El ten unha importante misión que realizar...

—Non me veñas con paparruchas! —contestou a meiga.

—Se hoxe desaparece nestas augas tan axitadas, nós tamén morreremos un pouco —engadiu a serea.

—Xa será meeenos! —soltou a meiga, sen moitas ganas de continuar.

—Escoita...! Escoita ben, Petra Malaúva! –dixo outra vez a serea—. Ismaíl chegou ata aquí para defender a maxia nosa, e agora as bruxas e as meigas tamén formades parte do novo mundo da fantasía. Da fantasía e das emocións. Por iso, as nosas vidas durarán máis tempo se regresas...

A tormenta parecía que xa azoutaba o mar enteiro, e tamén toda a costa. Traía unhas nubes negras e brillantes como o acibeche. As súas ondas voaban por riba do barco. As illas Sisargas por momentos afundíanse, coma se fosen absorbidas por un remuíño xigantesco. E a tormenta e o medo mollaron a cara da meiga!

“E se todo iso era certo?”, meditou, mentres manexaba o temón do barco.

“E se a serea non está equivocada?”, dubidou.

“Por que ía mentir?”, cavilou.

Entón, sen avisar, Petra Malaúva cambiou de repente o seu comportamento e o seu rumbo. Liberou das súas ataduras a Ismaíl, que aínda non comprendía a súa reacción. Pero agradeceu a súa actitude, por fin algo máis amigable.

Agora tiña outra razón para loitar contra aquel mar de fondo. Virou o seu barco totalmente, e co motor a toda marcha buscou algún lugar seguro na costa.

—Ao mellor, esa pedra de lume non existiu xamais —díxolle Ismaíl—. Talvez esa pedra de lareira ou de lume non é máis que unha trola moi fermosa...

A meiga, a pesar das ondas que estoupaban contra o barco, observouno con outros ollos. Pero non dixo nada.

Ismaíl creu que, naquela situación tan difícil, ela empezou a sentir unha nova seguridade. De feito, despois de pensar nas palabras de Coralia pareceu máis calmada. Decatouse de que o seu novo rumbo era guiado por un camiño de escuma que, na superficie do mar, debuxaba unha serea salvadora.

Pero o barco non conseguiu chegar a ningures!

Unha onda descomunal e xigantesca golpeouno coa furia dun dragón arroutado, crebando o seu fráxil casco de madeira. Os dous, Ismaíl o diminuto e a meiga de Malpica, foron lanzados ao mar. A forza das correntes mariñas acabou por separalos.

E nas frías augas do océano, a meiga Petra Malaúva desapareceu da súa vista.

Ismaíl tamén pensou que a súa propia vida terminaba para sempre.

Nadando como puido, apenas sen forza, intentou defenderse do océano encolerizado. Nuns minutos que resultaron eternos, antes de perder o sentido, notou unha sensación estraña. Notou con claridade que o seu corpo diminuto era agarrado por unha man amiga. E sentiu un abrazo tranquilizador.

Despois tivo un soño. Soñou que unha muller, coa parte inferior do seu corpo en forma de cola de peixe, arrastraba o seu corpo miúdo ata a mesma terra.

Era a serea, que non deixaba que se afundise.

Así, grazas a Coralia, sentiuse ben seguro. E, xa sen temor, pechou os seus ollos pequenos.

Cando espertou, apalpou unhas areas húmidas. Axeonllouse con esforzo e recibiu as primeiros ruídos do mundo exterior. As ondas batían contra a praia da vila de Malpica. As gaivotas voaban polo ceo.

Tamén divisou unha caixa de madeira, unha desas que utilizaban os barcos de pesca para gardar o peixe capturado. Estaba colocada do revés, ofrecendo un refuxio improvisado. Ismaíl aproveitou a dureza da area mollada da baixamar e botou a correr cara ela, para agocharse.

Chegou moi fatigado, sen máis ganas para outra cousa. E aparentemente, debaixo da caixa, de momento estaba a salvo.

Mentres se recollía nese lugar seguro, Ismaíl descubriu ao lonxe o corpo relucente dunha serea. Era Coralia, a serea das illas que o salvara de morrer afogado. Facíalle acenos de despedida coa súa grande aleta, antes de se mergullar outra vez nas augas do mar de fóra, no océano.

No hay comentarios:

Publicar un comentario