Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

20 mar. 2018

As teorías de Petra Malaúva

A caída de Ismaíl na trampa da meiga sucedeu dunha forma imprevista. Non o podía crer, pero quedou encerrado nunha caixa de zapatos.

Naquel momento pareceulle inexplicable, pero a sensación de asfixia pola falta de aire no interior da caixa foi moi real.

Lonxe do seu fogar, agora a súa invisibilidade non servía, xa que funcionaba mal debido ao comportamento dos humanos. Igual sucedía co resto dos seus poderes máxicos, que en realidade sempre foran escasos e débiles. Na súa nova condición de prisioneiro, botounos de menos, pois imaxinou que noutro tempo da súa vida tería atravesado as paredes da caixa sen demasiadas dificultades.

Petra Malaúva, a meiga de Malpica que o atrapara, levou a caixa de zapatos para a cociña e colocouna enriba da mesa. Mediante os buracos que ela mesma fixera na tapa, Ismaíl percibía case todos os seus movementos.

Para empezar, a meiga removeu unha pesada alacena, onde gardaba os pratos e os vasos, e detrás apareceu unha pequena porta. Evidentemente tratábase dunha entrada secreta, que Ismaíl descoñecía. Despois bebeu unha copa de licor de meigas. Facíase mesturando mel, un pouco de augardente e algunhas herbas que medraban nas rochas da beiramar.

A meiga Petra Malaúva sentíase moi feliz.

—Tailalaaala, tailalá, a bruxiña que ben está! –dixo, entoando unha canción moi rara.

Abriu a porta con alegría, entrou e baixou por unhas escaleiras de madeira. Acendeu a luz e deixou a caixa nunha cadeira. Levantou a súa tapa e suxeitou con coidado a Ismaíl, para situalo nunha especie de acuario para peixes de cores. Despois da caixa de cartón, que fora a primeira gaiola, neste caso era outra distinta, esta vez de cristal transparente.

As paredes de vidro daquel acuario tiñan unha boa altura, e estaba baleiro. Unha morea de pedriñas e un pouco de area fina cubrían o seu fondo. Desde o seu interior, Ismaíl observou o cuarto, onde non se vía ningunha ventá.

Había todo o que unha meiga pode necesitar nesta vida: caldeiros de diversos tamaños, libros de feitura misteriosa, xogos de cartas para adiviñar o futuro, espellos e caixas, e botellas con pócimas para enfeitizar.

Incluso gardaba herbas exóticas e de lugares distantes para preparar os seus bebedizos.

A meiga empezou a dicir.

—Teño que contar algo? Iso creo. Pois ben, agora falarei de min, da meiga Petra Malaúva, e da triste historia da perda da miña familia.

E contou que un día, sendo aínda unha nena, camiñaba pola fraga de Santo Estevo, nas terras de Buño, no mesmo concello de Malpica de Bergantiños. Despois de andar un bo treito, escoitou unha descoñecida melodía que semellaba flotar no mesmo aire.

Era demasiado preciosa. Para escoitala con tranquilidade, sentouse nunha pedra, ao pé dun carballo.

O caso é que permaneceu alí durante certo tempo, medio durmida.

En canto a música rematou, despechou os seus ollos. Entón, notou que a verde e frondosa árbore, ao pé da que estivera repousando, era apenas un tronco completamente seco.

Sorprendida e impresionada polo que acababa de ocorrer, dirixiuse de volta cara á casa dos seus pais.

Cando chegou, o edificio estaba cambiado. A casa parecía un labirinto de pedras antigas e sen teito. O musgo e as hedras cubrían os seus muros e paredes, como se fose unha construción moi vella. E non era así. O seu pai levantara a casa había poucos anos.

Entre as ruínas, observou que unha señora chegaba polo camiño. Esperouna e preguntoulle por aquilo que pasara no lugar.

A señora, un tanto confundida, quixo saber o seu nome.

—Petra —contestou.

Aínda que era unha nena, e estaba desconcertada pola pregunta da muller, explicoulle que deixara naquela casa ao seu pai, á súa nai e tamén á súa irmá pequena. E que ela andivera un pouco pola fraga, entre as árbores.

A señora palideceu e púxose tan branca como a neve, e comezou a tatexar:

—Peee...tra! Peee...tra! Non pode ser... Moitas veces sentín á miña avoa contar a historia da desaparición da súa amiga Petra. Esa era a súa casa.

Así que estas palabras chegaron aos seus oídos, resoaron como un pesado golpe na súa cabeza.

Non comprendía o seu significado.

—Enténdeo, Ismaíl —dixo Petra Malaúva—... Pasaran máis de sesenta anos!

Dalgunha maneira, aquela música acelerara o paso de tempo para a súa familia e para os demais, ou simplemente detivera o ritmo da súa propia existencia.

Quen podía sabelo?

Ás veces, a mesma vida é incomprensible...

Agora ben, de repente tivo unha única certeza. Estaba soa no mundo!

Despois da súa desaparición, a súa familia vivira máis ou menos con normalidade, pero xa non existía. Igual que todos os seus parentes, que morreran. E naqueles anos ela aínda era unha nena con nove anos recén cumpridos.

A muller do camiño, que se chamaba Adelaida Malaúva, tranquilizouna e prometeu axudala sempre. Como non tiña fillos que atender, díxolle que a súa casa parecía o mellor lugar para vivir. Naquel momento así era. E aceptou, claro.

—Esa historia marcou a miña vida —afirmou a meiga.

Na súa opinión, as experiencias tan extraordinarias que viviron xuntas deixáronlle pegadas imborrables. Pois Adelaida Malaúva, ademais de nai adoptiva, era a mestra das bruxas e meigas de toda a comarca de Bergantiños.

A partir dese primeiro día de convivencia, houbo sensacións novas nos seus recordos. Sentía no seu interior unha forza insólita.

Ao final, xa unha mociña, decidiu actuar doutra maneira.

Cando cumpriu os anos indicados, e sen dicir nada previamente, apuntouse na academia de artes máxicas que dirixía a bruxa Malaúva. De feito, estaba convencida de que a súa nai adoptiva agardaba esa visita de iniciación.

Con moita paciencia, a súa nai e mestra comezou por lle ensinar as partes dunha vasoira voadora. Logo, mostroulle os principios teóricos e prácticos para despegar e voar polo aire, e tamén para aterrar con estilo en calquera superficie.

Pero a súa aprendizaxe non foi satisfactoria.

A súa nai intentouno de novo.

As seguintes ensinanzas trataron asuntos como a preparación de meigallos e feitizos diversos, e a elaboración de filtros amorosos e pócimas para a saúde. Mais os seus resultados tampouco foron demasiado positivos.

Como directora da academia, Malaúva non se alegrou moito. A fin de contas non só eran unhas boas amigas, tamén eran nai e filla, e entre elas había un cariño especial. Por iso, díxolle:

—Sen a formación académica necesaria nunca chegarás a ser unha auténtica bruxa. Síntoo moito, filla, pero necesitas mellorar moito...

En definitiva, despois dos seus estudos, Petra Malaúva só conseguira o nivel de meiga provisional. É dicir, aínda non era unha auténtica meiga. E iso a pesar do esforzo que puxera a súa nai adoptiva.

A súa vida non fora moi doada desde aquel día.

Para sobrevivir, ás veces debía buscar traballo como redeira no porto de Malpica, e reparaba as redes que usaban os mariñeiros nos barcos de pesca. Ademais, era capaz de navegar e pilotar un barco, aínda que de pouco lle valía pois non estaba autorizada para facelo.

Mentres contaba esta parte da súa vida, a meiga entristeceu con todos eses recordos.

Petra Malaúva estaba outra vez soa. Ninguén coñecía a súa mágoa.

Non era aceptada no mundo das bruxas superiores!

A meiga, bufando con decisión, retomou as súas forzas e continuou falando. Presentía que a súa longa época de fracasos xa era unha historia pasada. O responsable dese cambio, o seu aliado, o seu axudante máxico, sería o seu prisioneiro...!

—Un “trasniño” chamado Ismaíl! —dixo.

—Non terás o meu apoio —protestou el.

Pero a meiga, sen inmutarse, respondeulle:

—Ambicionei unha nova vida durante moito tempo. Agora, creo que o meu desexo está a piques de se facer realidade. E ti coñeces a solución...

—Que queeeres dicir? —preguntou Ismaíl, con certo disimulo.

A súa actitude valente non lle fixo ningunha graza á meiga, porque aborreceuno con toda enerxía. Debido ao seu enfado, o seu rostro adquiriu unha cor avermellada.

O sangue case podía verse nos seus ollos.

—Vou acabar contigo como sigas así, noxento trasno! —berrou a muller con violencia—. A miña teoría é que ti sabes cal é o segredo da famosa Pedra de Lume e coñeces a medida do seu poder. Non si? Pois todo iso será meu.!. Así, por fin, convertereime nunha meiga segura, ou talvez nunha bruxa poderosa e magnífica. A mellor bruxa voadora de todos os tempos!

—Si, siii...! Un gnomo saltareiro, son máis ben —dixo Ismaíl, sen dar importancia ás palabras da meiga—. Pero non importa se me chamas trasno. Tamén é unha palabra fermosa...

Esta intervención colleuna desprevida, descentrouna un pouco, porque Ismaíl non semellaba estar amedrentado. Algo sorprendida, abriu un pouco máis os seus ollos. Pero, movendo as súas mans no aire, manifestoulle que non toleraría outra interrupción tan maleducada.

A continuación, Petra Malaúva explicoulle outra das súas teorías.

Dixo, con rabia doente nas súas palabras, que a Pedra de Lume debía de ser unha das famosas pedras queimadas ou de lareira. Empregáranse noutros tempos para cociñar nos fogares. Iso pasou moitos anos antes de que se inventaran as cociñas modernas, as que funcionan con electricidade ou con gas.

—Non hai outra posibilidade! —afirmou ben segura.

As lareiras das casas, onde se facía de comer, contiñan unhas pedras especiais xa desaparecidas que soportaban o contacto co lume. Pero que todas as meigas e bruxas sempre quixeron ter. E que aínda querían posuír. Coa axuda dese material, as bruxas máis preparadas e instruídas elaboraban unha pócima secreta que facía voar ás súas vasoiras. E incluso, mesturando o seu po con certas herbas, conseguían aumentar o poder dos seus feitizos.

Estaba claro que aquela pedra, fose o que fose, era unha necesidade para Petra Malaúva. Ademais —dixo de novo—, que o seu nome, Petra, significaba pedra. Esa coincidencia só podía ser un bo augurio.

Por todo iso, as advertencias da meiga deron paso ás súas palabras ameazantes.

Ismaíl non se atopaba prisioneiro nun acuario. Estaba detido nun terrario, unha clase de gaiola para conter ás arañas que utilizaba nos seus feitizos e pócimas. Mostroulle un exemplar que gardaba nun lugar sombrío, debaixo das escaleiras.

Aquela araña era negra e coas patas cheas de pelos, e tan grande como unha das mans da meiga. Cun xesto provocativo, arrimouna ao cristal do terrario.

—Ouuuuuuuh!!! –berrou de pronto.

Ismaíl botouse para atrás de golpe, e caeu de cu sobre as pedras que había no fondo.

Petra Malaúva botou unha gargallada intensa e ruidosa. Entre burlas, avisouno:

—Aieiouh, andavía turulú...! Se aínda non estás disposto a colaborar comigo, cortareiche a barba. A miña nai dicía que era algo fundamental para todos os seres miúdos e diminutos. Despois, se non cambias a túa actitude, serás a comida da miña araña. Creo que está famenta!

Entón, Ismaíl pensou con rapidez.

El non morría como facían os humanos.

No seu mundo, no mundo das criaturas diminutas, a morte non tiña o mesmo significado que para nós. Era outra cousa. A pesar de todo, non deixaría que a súa vida chegara ao final. Porque precisaba a axuda dos nenos para librarse do esquecemento, para non desaparecer.

Por outro lado, se faltaba, quen coidaría e transmitiría as súas historias?

A súa situación non tiña unha resposta fácil.

Por iso, Ismaíl afrouxou a resistencia e ofreceulle á meiga a súa colaboración.

Sen máis, empezou a lle contar o que sabía. Falou do lugar chamado Pedras Queimadas, no mesmo concello de Malpica, a onde había que dirixirse, e que parecía a última esperanza para resolver aquel enigma. Por último, afirmou que descoñecía o poder real da pedra que buscaba.

A meiga tardou un pouco en reaccionar.

O tesouro sempre estivera ao alcance dos seus dedos. O lugar estaba preto da súa casa. Ela coñecíao moito.

Recoiro!

E alí non estaban informados!

Entre os dous acordaron que, ao día seguinte, partirían na busca desa pedra tan desexada. Aínda que Ismaíl xa pensaba na súa oportunidade, pois estaba seguro que habería de chegar nalgunha ocasión.

Para celebrar aquel desenlace tan proveitoso para os seus intereses, Petra Malaúva trouxo o seu licor de meigas e bebeu unha copa das grandes. Estaba demasiado contenta, e por iso tomou outra copa, e incluso unha terceira.

—Tailalaaala, tailalá, a bruxiña que ben está! —repetiu outra vez.

Despois invitou a Ismaíl, pero el decidiu non probar aquela bebida.

Á meiga non lle agradou o seu comportamento, e sacouno pola forza do terrario. Ao seu entender, era unha pena pero Ismaíl non sabía de boas maneiras, e tiña que aprender a se comportar. Xa estaba farta da súa mala educación.

Así que encheu unha copiña e, a pesar das súas queixas, obrigouno a beber o seu licor.

Entón, sentiu como a súa cabeza comezaba a xirar e a dar voltas e voltas como un cabaliño de carrusel.

E que os seus ollos, pouquiño a pouco, pesaban máis ca nunca.

Eran como dúas bólas de ferro!

Despois xa non recordou nada.

Ismaíl mareouse de todo.

No hay comentarios:

Publicar un comentario