Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

2 ago. 2013

O día da tramposa

A señora Amelia foi a primeira persoa que Ismaíl coñeceu en Malpica de Bergantiños. En realidade, o seu nome era outro, pero non adiantemos os acontecementos.

Ben, aquela muller vivía nunha casa de campo, a escasa distancia da vila.

Cando Ismaíl apareceu, encontrou aberta a súa cancela. Mirou desde a entrada, e, ao notar que non había ninguén, pensou que eran un lugar moi apropiado para descansar. Unha vez dentro, tombouse ao pé dun hórreo e quedou medio durmido.

Entón, chegou a muller e recolleuno no seu mandil.

—Que pasa? —dixo el, un pouco abraiado.

—Tranquilo! —contestou ela—. Na casa estou soa.

Invitouno a comer e ofreceulle toda a súa colaboración. Sabía que era un ser diminuto, un ananiño ou un gnomo. Ou pode que un trasno, insinuou con algo de sorna. Tamén sabía dos apuros que padecía por culpa dos humanos nun mundo tan estraño ao seu. Pero ela asegurou que era diferente, que non estaba en contra dos seres máxicos.

A señora Amelia, como dixo que se chamaba, era unha muller inqueda e moi traballadora que sempre estaba de bo humor. Por desgraza, pouco a pouco perdera unha parte da súa vista. Ao mellor debido á súa idade, pois aparentaba moitos anos. Ou se cadra por causa dunha doenza nos seus ollos marróns, que os médicos non lle descubriran a tempo.

A pesar das súas dificultades, ía e viña con pasos ben pequenos, desde a cociña ata a eira da súa casa. Alí revisaba todos os días, sempre á mesma hora, un pequeno número de árbores froiteiras.

Ao principio, a Ismaíl sorprendíalle este comportamento.

Parecía un pouco raro!

Máis que atender e coidar, a señora preocupábase por aquelas árbores. Especialmente polas tres maceiras que había a carón dun pozo. Ademais, falaba con elas, tamén coas súas follas murchas, e incluso acariñaba as mazás caídas na eira. E sorría diante de cada árbore cos seus ollos de muller maior.

Un día explicoulle a súa conduta.

—Neste lugar hai unha meiga. As maceiras son as súas árbores —dixo—. A meiga ven aquí a beber auga e a comer mazás. Ela axúdame.

E, ao instante, moveu as súas mans coma se realizase un truco de maxia.

—Como fai esa meiga? —preguntoulle Ismaíl con moito interese.

—Mantén esperta a miña mente coas súas palabras e as súas historias —contestou a muller—. De non ser así, non podería vivir soa e sen axuda.

Durante o tempo que Ismaíl estivo na súa casa, o que máis apreciaba era vela sentada fronte ás ventás da cociña, as que daban ao pozo. Eran uns momentos de misterio. Se Ismaíl así llo requiría, a señora podía lembrar case todos os detalles da paisaxe, con todos os seus nomes e calidades.

Pero, sobre todo, aquela muller era capaz de contar a memoria da súa terra sen esquecer nada. E as súas historias sempre resultaban especiais.

—A meiga cóntame! —aseguraba.

“A meiga axúdame!”, dicía.

Entón, contaba algún recordo.

Como a historia da ponte da illa. Si, a sorprendente ponte de nubes que enlazaba a ermida de Santo Hadrián coa maior das illas Sisargas, no mar de Malpica. Ao parecer, os mariñeiros antes podían observala cando faenaban no mar. Hoxe resultaba imposible, pois dalgún xeito fora engulida por unha forza negra e traidora.

Ou contaba a historia do caldeiro de ouro. Un caldeiro máxico no que os antigos humanos recollían os raios do sol no castro da aldea de Barizo, a comezo de cada verán. E tamén sabía a historia das mulleres transparentes. Aquelas que danzaban na praia arredor das lumeiradas na noite de San Xoán...

Ismaíl sempre escoitaba con respecto.

“Pero, de que meiga viñan todas aquelas historias?”, preguntábase. A señora non tiña máis que abrir os seus labios para que nacese un novo relato. No que sempre aparecía unha paisaxe fantástica e algún obxecto misterioso.

“Todas as cousas veñen dalgún sitio. Polo tanto, estes contos tamén”. Pensaba.

—Nas palabras ofrecidas pola meiga pode estar a clave para encontrar a pedra que busco —dicíase a si mesmo en voz alta Ismaíl.

Se as cousas eran dese xeito, evidentemente a señora Amelia tiña que ser a coidadora daquelas historias vellas. E, no seu caso, de todos os seus significados ocultos.

Finalmente, logo de convivir con ela algunhas semanas, Ismaíl reveloulle o seu segredo.

Estaba por alí porque buscaba un obxecto único: a famosa Pedra de Lume. Ou seguramente unha pedra queimada do máis especial, que serviría para loitar contra a sombra engulidora dos humanos. Unha sombra de maxia escura que pretendía controlar todos os mundos máxicos. E, ao mesmo tempo, esmagar os soños de todos os seus seres e criaturas.

Ismaíl informoulle que asumira un compromiso contra esa maxia exterminadora, polo ben da xente diminuta.

E que, despois de escoitar os seus relatos, agora pensaba que tiña que recoller toda a información que escondían as súas historias. Para descubrir a sorte final daquela pedra secreta, e tamén para investigar o seu verdadeiro poder.

Non precisou insistir demasiado. A muller entendeu a súa obriga.

Estaba claro que o mundo de Ismaíl enfrontábase a un grave perigo.

Polo menos, existía unha oportunidade. Esa sombra negra e traidora non afectaba aos soños dos humanos.

A señora non tardou moito en escoller un posible remedio.

Pero Ismaíl non foi consciente do que estaba a pasar. Pois o seu remedio escondía unha trampa.

Un día a muller díxolle, falando amodiño:

—Eu sería para ti a contadora das historias da meiga, pero...

Mentres falaba, a muller empezou a rir silenciosamente, para os seus adentros.

—Meu pequeno amigo, xa coñeces a norma... Non está ben visto tratar coas criaturas coma vós —indicoulle.

Ismaíl, que observaba con atención os seus xestos, comezou a perder o entusiasmo.

A muller, emocionada e mentireira, continuou:

—Saaabes? A meiga son eu! E agora teño outras necesidades.

Entón, coa velocidade dun raio, agarrouno polas súas pernas e botouno ao interior dunha caixa de cartón que xa tiña disposta. Era unha vella caixa de zapatos, á que lle fixera uns cantos buraquiños na tapa para permitir o paso do aire.

—Aieiouh, non me chamo Amelia. Son Petra Malaúva, a meiga máis grande de toda a comarca de Bergantiños! —rosmou e exclamou de boa gana.

Aquel si que era o nome real da muller, que certamente xa tiña moitos anos. Agora, na súa cara, víanse mellor as engurras. E do asunto das historias da meiga, nada de nada, que a vida é algo máis que unha fábrica de contos, díxolle con mofa.

Todo era unha pura invención, unha trola para conseguir algo dunha criatura diminuta. E abofé que a trampa lograra o seu obxectivo.

Mirando fixamente á caixa, a meiga dixo con voz afrautada:

—Ademais, explícame unha cousa, bonitiiiño, que utilidade teñen unhas historias que nin sequera son certas? Para que as precisamos?

Nese momento, mentres soportaba as súas burlas, a idea de perder para sempre a maxia da Pedra de Lume encheuno de medo.

Pero aquela situación nova, prisioneiro na casa dunha meiga tramposa, a Ismaíl produciulle un auténtico espanto.

No hay comentarios:

Publicar un comentario