Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

14 jul. 2013

A viaxe marabillosa

A idade das criaturas máxicas sempre foi distinta á nosa. A maioría podía vivir case sempre máis anos. Esa diferenza explica a duración da súa viaxe, que durou moito tempo, moito máis tempo do que dura unha vida humana.

Ismaíl lembraba con todo detalle esa viaxe a través de tantos lugares, de tantas xeografías. En certo modo, os recordos devolvíanlle a alegría e uns anos xa pasados, e o feito de dicilos en voz alta mantiña viva a súa presenza.

Cando acordou marchar na busca daquela pedra de lume que se conservara na memoria da súa familia, o seu camiño era o único que posuía neses días. Por iso, sen mirar para atrás, despediuse das grandes Montañas Resplandecentes, dos bosques e das súas árbores, das fontes de auga cristalina e das casiñas de Saidabad, a súa querida aldea.

A pesar de todo, non se deixou levar pola preocupación. Dixéronlle que andaría meses e meses polos camiños máis diversos, ou talvez anos, como logo ocorreu. E que, cun pouco de sorte, descubriría novas paisaxes e viviría moitas aventuras inesquecibles.

De todos os rumores aventados, unha cousa é certa. A súa viaxe resultou moi longa, máis do que nunca chegou a sospeitar. Viu cousas que ninguén vira ata ese momento. E os prodixios que cos seus ollos puido contemplar, superaron as fantasías que imaxinara na súa aldea antes de saír.

Ao comezo da súa partida estivo acompañado por un vello amigo do seu tío Nasrudín. Era Imat, o poeta. Dirixíase a unha cidade chamada Samarcanda para recoller aos seus familiares e fuxir con eles cara ao sur. Os dous xuntos atravesaron, de leste a oeste, vales e montañas que non coñecían. Detivéronse ás veces nas aldeas do camiño, cada unha situada no medio da nada por mor dos humanos. E durante as noites de lúa chea, os animais parecían os máis amables dos habitantes do planeta.

Ao se despedir, preto de Samarcanda, a cidade das torres azuis, Imat díxolle:

—Amigo Ismaíl, sentirás o desacougo pola ausencia das cousas queridas, pero non te desanimes... Segue o teu destino, que tamén é o noso!

Despois, a súa viaxe volveuse inconcibible.

En determinadas ocasións creron que era un vagabundo, porque viaxou centos de quilómetros por corredoiras e por estradas solitarias. Con todo, nesas circunstancias encontrou moitas cousas fascinantes.

Había xentes que vivían en pobos encantadores. E bazares e mercados para comprar e vender de todo, e aldeas diminutas que aínda vivían felices de noite, vencendo aos monstros que habitaban na escuridade.

Outros descubrimentos resultaron menos acolledores: bosques de palmeiras petrificadas, ceos infinitos completamente secos e seres máxicos que fuxían asustados. Pero, no noso mundo, sorprendeulle especialmente o montón de eivados que tiñan unhas muletas, unha soa perna ou un único brazo.

Eran as vítimas destrozadas polas guerras que había.

E abofé que había moitas!

Na súa viaxe, Ismaíl foi camiñando a maior parte do seu tempo. Pero sen desbotar calquera outro medio de transporte.

Por esa razón, aproveitou as oportunidades para viaxar dacabalo, ou mesmo subido nun burro ou nun camelo. E máis tarde incluso en coche ou en autobús.

Debido ao seu reducido tamaño, algunhas veces introducíase nas mochilas que cargaban outros camiñantes, para poder viaxar gratis e lixeiro. Os viaxeiros humanos non sempre aceptaban esa pequena broma, que nalgunha situación consideraron un pouco pesada e de mal gusto. Entón, desculpábase con rapidez e seguía o seu camiño.

Hoxe, unha vez terminada a súa travesía, todo parece moi insólito porque o número de lugares e países que visitou foi desmedido e abraiante. Algúns nomes deses países resultan igualmente asombrosos. Desde o centro de Asia ata Turquía, e pasando despois por Siria, Israel, Exipto e Marrocos, entre outros.

Desde o corazón perdido de Asia ata España, en Europa.

Ata que finalmente chegou a Galicia.

Hai unha pregunta que será necesario responder, xa o sei. A razón de que, despois dese percorrido tan enorme, buscase unha pequena vila chamada Malpica de Bergantiños. Pois esa é a parte fundamental dos seus recordos.

Non vos preocupedes, contarei todo aquí mesmo, nestas páxinas. Pero deberedes agardar un pouco.

En calquera caso, a Ismaíl non lle interesaron as fronteiras nin os rechamantes nomes dos lugares polos que andaba.

O que si lle importaba era a ameaza de extinción do seu mundo.

“Mala terra de homes!”, pensaba no seu desalento.

Pero despois sucedían cousas inesperadas. Era ben recibido por moitas persoas que nada sabían dun pasado contrario aos outros seres. En todas partes atopaba homes e mulleres que comprendían o seu esforzo, e que tampouco entendían de lindes nin de bandeiras, nin de mundos que houbese que aniquilar.

Era xusto o que sempre soñara.

Pois ben, estableceu relacións con numerosas familias que atendían con emoción os seus relatos. E como xa apuntara o seu tío Nasrudín, os nenos e as nenas dos humanos interesábanse pola súa vida, e sentían admiración polas vellas palabras da xente diminuta.

A situación comezou a ser moi estraña. Os humanos olvidaban os seus xuramentos e as súas promesas con moita facilidade, pero, en cambio, non esquecían as historias e os contos.

Ese comportamento tan contraditorio facilitou o seu labor.

Unha vez, no país de Turquía, ao lado dunha vila de casas brancas chamada Sivrihisar, unha tecedora de moitos anos regaloulle unha alfombra típica do seu pobo. Era un fermoso e suave kilim. Pero aquel conservaba intactos varios fíos dunha alfombra máxica moito máis antiga que pertencera a un tal Aladino.

Siii...! Aladino, un gran aventureiro moi afamado naquelas terras!

Entre palabras e risas e desexos de salam, Ismaíl agradeceu aquel agasallo tan oportuno. Ao seu entender, significaba que o camiño andado era o correcto.

Chegou ao país de Siria polo norte. Desde alí divisou as augas do mar Mediterráneo, e a luz era branca e amarela, e había moita calor a pesar da brisa mariña. Nunha estrada, un pouco antes de entrar na cidade de Damasco, encontrou a un pastor chamado Marwan. Díxolle que era a cidade máis antiga do mundo. Tamén dixo que coidaba un rabaño de cabras e máis de trinta camelos pardos, entre as ruínas dun vello palacio de mármore. Durante moitas noites, Ismaíl mantivo os ollos moi abertos mentres escoitaba as súas historias.

Explicoulle que un home que tivese camelos era un home poderoso. Podía vendelos ou usalos para conseguir unha esposa e comprar todo o que quixera. “Son os animais máxicos do deserto”, contoulle. Pero Marwan estaba preocupado por uns demos brancos que estaban en todas partes. “Por todas partes!”, repetiu. Metíanse dentro das casas e no interior dos animais, sobre todo nos camelos, que toleaban e acababan por enfermar.

Noutros momentos, era o pastor quen escoitaba a Ismaíl. El faláballe da pequena aldea de Saidabad, da súa amiga Arundhati e do vento do sur que movía as follas das árbores durante os cálidos veráns.

Entrou no país de Israel e ao lonxe viu un edificio dourado e un muro xigantesco, na vella cidade de Xerusalén. Algunhas persoas escribían en anacos de papel os seus desexos ou as súas oracións. Unha vez dobrados, situábanos entre as pedras daquel muro.

Tamén pasou polas terras de Palestina, e os nenos agradeceron con cariño a súa visita, a pesar das moitas dificultades que soportaban. Había unhas mulleres que camiñaban con paso rápido, aínda que levaban na cabeza unha carga ben pesada. Ían envoltas en teas luminosas que o aire removía na luz dourada da tarde. Cruzou a mirada con algunhas delas e sorríronlle desde o outro lado da rúa. Onde irían con aqueles vultos tan excesivos?

Ao entrar no país de Exipto, en África, o primeiro que fixo foi bañarse nas augas do río Nilo, o gran río que dá a vida. Había alí unha nena, vestida cun pano de raias verdes, que lle dixo que tivese coidado cos crocodilos, pois nadaban agochados entre as plantas acuáticas e aparecían sen avisar.

Entón, saíu a toda présa do río e asegurou que non o volvería facer.

En compañía da súa nova amiga, descubriu as famosas pirámides. E quedou impresionado pola súa altura e grandeza.

Nas últimas etapas da súa longa viaxe, empezou a sentir moita fatiga e a comprobar como diminuían as súas forzas. Xa estaba nos montes de Marrocos, un país situado ao noroeste do continente africano, que ofrecía bonitos lugares para descansar. Por iso mirou algún refuxio nos oasis e nas aldeas do seu deserto, que os humanos dicían Sáhara. Alí, as mulleres saharauís cantaban e tapaban a cara, e decoraban a súa pel cunha substancia chamada henna.

Ismaíl, desde a súa partida, andivera por desertos e páramos moi afastados. De todos, o deserto do Sáhara chegou a ser o máis familiar.

Pero nos camiños, ao final, recordaba sempre a razón da súa viaxe: atopar o final do mundo. E sobre todo a Pedra de Lume, que agora xa pronunciaba así, con letras maiúsculas, dándolle moita importancia.

Un día, no murmurio do vento, creu que sentía cada unha das letras do seu nome. Era unha chamada que viña de lonxe, desde a súa aldea perdida... Ou sería un soño?

Daquela, por esas voces que fixaban o seu destino, cruzou o estreito de Xibraltar agochado nun pequeno barco de pesca.

Desde alí divisou, por primeira vez, estas terras...

3 comentarios:

  1. Sempre da gusto, poder ler as aventuras de Ismaíl. Que pasedes un feliz verán, Mario e Ismaíl.

    Saúdos

    ResponderEliminar
  2. Moi bonito o desenlace do teu conto Mario, a ver se tes sorte e consigues que cho publiquen. :)

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Agradécese o comentario, María, pero aínda faltan moitos capítulos... En canto a publicar, creo que acabarei facéndoo eu, publicando un libro electrónico. :-)

      Eliminar