Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

26 jul. 2013

A fareira de Fisterra

Como xa expliquei, a primeira experiencia de Ismaíl no cabo do final da Terra non tivo demasiado éxito. Por iso abandonara o bar que había por alí con certa preocupación.

Claro que naquela circunstancia tamén tiña algo de medo. Batera con dous humanos desmemoriados, e non lle apetecía tentar de novo á súa fortuna.

No exterior sopraba un vento do nordés un tanto frío. Había un mar picado e as ondas arremetían contra os cantís do cabo de Fisterra, no fin do mundo.

Aproveitando a escuridade da tardiña, dirixiuse cara ao faro, que xa alumeaba cunha luz intensa. A súa porta estaba entreaberta e pasou sen demasiado esforzo. Dentro había unha muller nova, que se movía dun lado para outro trasladando libros e papeis.

Por algunha razón, no interior do faro sentiuse tranquilo. E, a pesar dos seus temores iniciais, saudouna.

—Ola, chámome Ismaíl —dixo.

A muller observouno sen demostrar ningunha inquietude.

—Ah, ola, eu son María Caroleira... —respondeu.

Resultou que era o nome da fareira de Fisterra.

A súa cara amosou unha expresión divertida e feliz, e dixo que sempre pensara que neste mundo había outros mundos. E que iso era así porque non tiña en conta os comentarios absurdos que lle chegaban sobre a inevitable desaparición de todas as criaturas máxicas. Nunca fora quen de imaxinar nada semellante.

De certo, dixo que xa non tiña ningunha desconfianza. Os seres diminutos eran seres reais!

Na súa propia casa había un gnomo encarnado e con capucha que desexaba falar con ela.

—Un gnomo un pouco saltareiro, máis ben —dixo Ismaíl, ao mesmo tempo que daba uns tímidos brincos—. Xa sei que para outros parezo un anano, pero antes eramos máis distintos, aínda que igual de diminutos.

—Estás aquí...! —contestou ela— Un nome ou outro non importa.

A fareira, moi segura e confiada, contoulle que o seu traballo consistía en lograr que o faro iluminase todas as noites do ano. A súa potente luz era unha boa axuda para os mariñeiros, e desa maneira os barcos podían navegar seguros no medio do mar. O lugar de Fisterra encontrábase na Costa da Morte, unha costa bañada por un océano forte e bravo, e que por iso sufría moitas tormentas e naufraxios durante os invernos.

A fareira preguntoulle:

—Que buscas nun sitio así?

—Un obxecto máxico... —respondeu Ismaíl.

E engadiu con rapidez, tratando de explicarse mellor:

—Para liberar ao meu mundo dunha maxia malvada que moitos humanos enviaron contra nós.

A fareira escoitou o relato da súa viaxe e a historia dos seres diminutos.

Por desgraza, ela nada sabía sobre unha enigmática pedra de lume. O nome de pedra queimada tampouco tiña sentido para ela.

E, nos anos que levaba por alí, nunca escoitara leria ningunha referida a eses misterios.

Ismaíl empezou a estar confuso.

Había que facer algo. O malo é que non se lle ocorría absolutamente nada. Pero nada de nada…

A fareira, ademais do seu traballo no faro, tiña outras ocupacións. Era unha afeccionada ás viaxes e á lectura. E por iso, no seu tempo libre, andaba polo mundo adiante ou adicábase a ler. De modo que aquel faro estaba cheo de arquivos, de caixas con fotografías vellas e modernas, e de libros e revistas de todas as cores e tamaños. Había tantos libros que o faro de Fisterra case parecía unha biblioteca.

—Axudareite, Ismaíl. E non esquezas aos humanos que estamos da vosa parte —díxolle.

—-Agradezo a túa axuda —respondeu Ismaíl—. Sabes unha cousa? Na miña casa tamén tiñamos unha biblioteca como a túa… Encantábame ollar os libros!

Entón, María Caroleira procurou nun andel de madeira un libro moi grande e con tapas verdes. Era un pesado atlas, un libro que contiña mapas de Galicia, da Costa da Morte e de moitos outros lugares.

A continuación colocou o libro sobre unha mesa da saliña.

Entre os dous examinaron os mapas, mentres Ismaíl, de pé na mesa, apartaba a súa capucha para non molestar á fareira. Pero non acadaron ningún resultado positivo.

—Aínda non está todo perdido. Fáltanos algo —declarou ela—. Podemos usar o ordenador e mirar en Internet...

Ismaíl quedou en silencio, atento pero desconcertado. María Caroleira explicouse:

—Internet é como un río fantástico, cheo de sabedoría, onde os ordenadores de todo o mundo poden conectarse entre si. Para moita xente é unha nova biblioteca, na que podes buscar case calquera palabra... Comprendes?

Ismaíl asentiu, pero no fondo seguía bastante sorprendido.

Ao escribir no seu ordenador as palabras apropiadas, esa busca en Internet obtivo finalmente unha aparente vitoria. Na pantalla apareceron moitos resultados, e algúns eran ben comprensibles: A Pedreiriña, As Pedreiras, As Queimadas, As Pedras... Pedras Queimadas!

Siii...! Había un lugar con esas palabras!

Esas referencias xeográficas correspondíanlle a un único concello. O seu nome era Malpica de Bergantiños!

Ismaíl soubo que naquela terra de brétemas e montes, fronte ás augas do grande océano, había moitos finisterres. Así que había outros lugares que tamén eran o final do mundo.

Se cadra non acertara co lugar exacto. Ao mellor a súa información estaba incompleta. Pero agora volvería a explorar. Sentíase un pouco máis seguro. O seu problema tiña algunha solución.

Ismaíl, mirando a pantalla do ordenador, díxolle:

—Sabes unha cousa, María? Grazas, grazas...! Para min nada sería igual sen o teu esforzo. Pero creo que debo continuar a miña busca...

Ao día seguinte, Ismaíl marchou do faro de Fisterra. Antes de se despedir, a fareira preguntoulle:

—Cando nos veremos?

—E onde? —preguntou tamén Ismaíl.

—Dentro dun mes e medio, no cruce das estradas de Malpica e Ponteceso —dixo María Caroleira mirando un mapa.

—Mellor dentro de trinta días, por se acaso —respondeu el.

—Queríache preguntar outra cousa –dixo de novo ela.

—Pregunta o que queiras... —dixo Ismaíl.

—Cantos anos tes? —preguntou María Caroleira.

—Moooitos...! Máis dos que ti imaxinas —contestou el.

—E cales son os teus poderes máxicos? —dixo ela, dando por certa esa posibilidade tan comentada entre os humanos.

—Cada familia transmitía aos seus membros os poderes que conservaba —contou Ismaíl—. O meu pai, que se chamaba Naguib, gardaba o segredo que xa coñeces, e ademais tiña unha librería vella. Creo que aprendín algunhas cousas. Pero hoxe, neste mundo voso, os meus poderes son moi fráxiles...

Cando acabaron de falar, Ismaíl partiu outra vez. Talvez agora un pouco máis contento.

De camiño cara un novo destino, centos de gaivotas sobrevoaron o seu andar. No aire, cos seus chíos semellaba que dicían e repetían o seu nome, como ocorrera noutro tempo no deserto do Sáhara. Ou sería outro soño?

Entón pensou que seguramente estaba nun sitio onde a boa maxia convivía coa realidade, e tivo a impresión de que todo resultaba posible.

Os seus pequenos ollos brillaron de alegría!

Algún días despois chegou ao cume dun outeiro. Desde o alto, divisou unha pequena vila pesqueira arrimada ao mar. A propia vila internábase nas augas do océano como se fora un barco de pesca. Algunhas das súas casas, moi pegadas unhas ás outras, apertábanse entre elas como se dese modo quixesen bañar as súas paredes no mar.

Decatouse de que alcanzara outro final da Terra.

E a ese outro final dicíanlle Malpica.

Ismaíl comprobou que o saber dos seus habitantes era verdadeiro. Tanto como os contos que os seus vellos contaban a carón da noitiña, para o que usaban unha linguaxe agarimosa. Iso pareceulle. E acordouse da súa querida aldea diminuta, Saidabad, que deixara atrás había moitos anos.

Tamén recordou á súa familia. A súa nai, Fátima a costureira. O seu pai, Naguib o libreiro. E a todos os demais, que tan felices viviran na súa aldea, xusto detrás das Montañas Resplandecentes. E, por suposto, acordouse tamén da súa amiga Arundhati, que marchara cara ao sur.

Pero no seu rostro debuxouse un pequeno sorriso.

Quizais alcanzara o seu destino!

Por fin…

8 comentarios:

  1. Respuestas
    1. Se Clara afirma iso, entón debe ser certo. Graciñas... :-)
      P.D.: Creo que mereces un post de agradecemento... :)

      Eliminar
  2. Unha aperta moi grande desde o Monte Neme.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Esta María Caroleira sempre polo Monte Neme. Claro, é que nos faros hai moito vento... Saúdos :-)

      Eliminar
  3. Delicioso el relato, Mario.
    Me pregunto ¿Los viajes terminan? Tal vez tengo grabado a fuego a Saramago en su exquisito, Viaje a Portugal :-)

    "El viaje no termina jamás. Solo los viajeros terminan. Y también ellos pueden subsistir en memoria, en recuerdo, en narración... El objetivo de un viaje es solo el inicio de otro viaje."

    Saludos!
    @AídaBSanchez

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Aida, gracias por tus palabras, que me animan. En realidad, toda la historia está terminada. Sólo falta la edición, en papel o digital...
      Saludos :-)

      Eliminar
    2. ... y cuando esté publicada, ni tú te imaginas los viajes que emprenderá la historia, hacia los cuatro puntos cardinales;-)

      Mientras tanto, vuelve a este camino del narrar y traza nuevos itinerarios que nos inviten a acompañarte.

      ¡Éxito... y gran abrazo!

      @AidaBsanchez

      Eliminar
  4. Querido Mario:
    ¡Qué bello relato! Uno viaje junto a Ismaíl y sus compañer@s de ruta. Espero pronto poder leer en papel todo su periplo por el mundo.
    Te deseo el mejor de los éxitos. Un gran abrazo desde los confines del mundo, Bariloche.

    ResponderEliminar