Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

27 feb. 2013

As bágoas dunha amiga

A maxia perversa dos humanos comezou a estragar a vida da xente diminuta despois dun verán seco e moi caloroso.

As paisaxes da terra de Ismaíl enchéronse de árbores debilitadas, de ruínas e de areas. Máis tarde, avanzou o Deserto Escuro e soterrou amodiño a súa aldea. E as chemineas das casas vomitaron un fume tan negro que emporcou ata o mesmo aire. Eses presaxios anunciaban que algo se torcía.

Aínda que non imaxinaron que a destrución sería tan grande, os diminutos notaron deseguida que se trataba dunha maxia exterminadora.

Ás veces desaparecían familias completas, como lle pasou á señora Um Zaqui, a menciñeira da aldea. Mentres ela e a súa filla conversaban con Ismaíl ao pé dunha das fontes de Saidabad, os seus corpos esvaecéronse no aire. Cando ocorreu o suceso, pensou que lle gastaban unha broma invisible, ás que eran moi afeccionados todos os seres miúdos.

Pero as súas amigas endexamais regresaron.

Así que un día resultaron evidentes os efectos malvados da maxia que empregaban contra eles. Este era o seu funcionamento básico: os humanos abandonaban sen ningunha preocupación algúns dos seus recordos, e, ao mesmo tempo, eliminaban do seu mundo ás criaturas diferentes.

Nese sentido, a listaxe de amigos e compañeiros xa esvaecidos semellou, por momentos, interminable: Munira a tendeira, Gaalas o carpinteiro, Bhatti o mago, Ishán o mestre, Laxmi a astróloga, Hammuda o panadeiro, Salman o contacontos... E incluso faltou o mesmo Nasrudín o sabio, o tío de Ismaíl.

Na súa aldea a impresión foi enorme.

A súa desaparición sentiuse como unha auténtica desgraza para todos.

A tranquilidade marchou. O temor petou en cada unha das casas.

Mentres os humanos esquecían a súa propia historia, a vida do pobo diminuto remataba pouco a pouco. Os humanos afirmaban que nacía un tempo novo, pero que para eles, os diminutos, volveuse insoportable.

En ocasións, os nosos días de sorte escapan sen nos avisar, e o peor é que tardan en volver. Os seres máxicos confiaban na súa boa estrela pero, cando menos o esperaban, o seu ceo anubrouse e quedaron desamparados fronte ao perigo que viña de fóra.

Así foi como empezou a súa emigración.

Arundhati, que era una boa amiga de Ismaíl, deixou escapar un looongo suspiro e preguntoulle:

—Pobre de nós...! Que será dos nosos soños?

As súas lendas e os seus contos, que coidaban como un tesouro, informaban dun río de augas milagreiras situado nas terras do sur. Unha gran parte dos seres diminutos pensou que as súas augas serían a mellor resposta contra o esquecemento. Moitos dixeron que con esa axuda, e coa confianza dos nenos que alí habería, deterían o avance da terrible maxia.

Arundhati tamén cría nesa solución, e por iso marchou con eles.

Polo contrario, Ismaíl decidiu partir cara ao oeste, na busca dun camiño que se dirixía ao final da Terra. Estaba seguro de que nalgún momento aparecería no seu destino, sinalado nun libro de tapas duras e vellas, ou nos debuxos dun mapa perdido.

En realidade, a súa familia coñecía un segredo.

No final do mundo, onde as augas dun océano bravío devoraban ao sol, había nalgún lugar un obxecto raro, talvez unha misteriosa pedra de lume ou pedra queimada, que era como dicían os antigos.

Non estaba moi seguro. Pero ese obxecto agochaba, ao parecer, o remedio que vencería ao poder maligno das artes máxicas dos humanos.

Ismaíl non sabía se realmente era certo. Ou se todo non era máis que unha fermosa invención, que se repetía unha e outra vez para escorrentar o medo ao futuro.

Mais estaba decidido a buscar a verdade.

Así que pasaron algúns días de aquí para alá.

A inquedanza non lles concedía un minuto de repouso.

Na súa despedida, o vento que viña do Deserto Escuro azoutaba os restos da aldea de Saidabad. Os dous amigos non foron capaces de elevar a súa voz, e apenas dixeron unhas palabras sentidas.

—O oeste é un lugar máis ben frío! —exclamou Arundhati—. E as montañas son moi altas!

—É certo... —contestou Ismaíl—. Pero segundo o meu pai, a nosa familia gardou un segredo porque era necesario. Creo que chegou a hora de comprobar o seu significado verdadeiro.

Arundhati contemplouno cos seus ollos negros. Nas Montañas Resplandecentes, ao lonxe, ouveaban os lobos grises, de cor de lúa.

—O meu querido Ismaíl! —dixo ela—. Sempre estarás no meu corazón.

Para procurar a súa sorpresa, e tamén para quitar a tristeza daquel instante, el asubiou como se tal cousa. Ese feito conseguiu de Arundhati un pequeno sorriso.

Logo, cando se abrazaron, os dous amigos ríronse un pouco máis.

Antes da súa separación definitiva, Ismaíl entregoulle o espello do seu tío Nasrudín. E desa maneira, se quería saber como lle ían as cousas, só tería que usar aquel espelliño de prata. “Mira por min algunha vez”, díxolle.

Pero non lembrou que saber a fórmula máxica do espello era unha necesidade. A súa utilidade dependía dunhas palabras secretas. E sen elas o espello perdía a súa maxia e o seu poder.

Arundhati, que non coñecía ese feito, prometeulle que o gardaría sempre. E unhas pequenas bágoas caeron dos seus ollos negros.

1 comentario:

  1. Uf, me tiene encandilado esta aventura, ya me tarda el siguiente capitulo. Hasta ahora todas sus aventuras son impresionantes.

    Saludos

    ResponderEliminar