Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

10 feb. 2013

O espello de Nasrudín

Case no mesmo tempo dos soños, nun lugar afastado ao outro lado de afastados mares, o mundo de Ismaíl bateu contra unha realidade nova, distinta. Ao principio non a percibiron, e certamente habería que dicir que ninguén a viu ata que sentiron as consecuencias da súa chegada.

Por iso non é fácil contalo na actualidade, despois de tantos anos e de tantos recordos perdidos.

Un dos seus parentes máis célebres, o seu tío Nasrudín, adiviñou a traxedia que ao final acabaría coa aldea de Saidabad.

O seu descubrimento resultou inquietante. Incluso para el, se consideramos que foi un dos sabios máis grandes do pobo diminuto.

Nasrudín conservaba na súa casa un espello milenario e moi poderoso. Tratábase dun espelliño de prata elaborado nos montes de Arabia, moi relucente, e decorado cunhas liñas espirais de ouro. Aquel espelliño permitía saber o paradoiro e a situación de calquera amigo ausente. Así pensaban. Bastaba con mirar uns segundos a súa superficie brillante e pronunciar unha fórmula secreta. Ao pouco, contaban que o espello mostraba as noticias requiridas, a información que se buscaba.

E o seu tío Nasrudín, que era un verdadeiro sabio, sabía esa fórmula.

Así foi notando que cada novo día descoñecía o rastro de máis amigos. Pois ás veces o seu espello non ofrecía ningunha imaxe deles, e perdía de repente o seu brillo.

Por medio daquel espello tan poderoso, o tío Nasrudín descubriu que todo o seu diminuto mundo estaba en perigo. Porque as criaturas máxicas desaparecían a calquera hora e en calquera parte.

Unha noite, observando o espello, dixo:

—Xa ves, Ismaíl, creo que farás unha gran viaxe. Non te preocupes se o camiño é longo e a meta parece invisible. Non hai ruta que non leve a un destino.

“Migozarad, migozarad!”, díxolle tamén no idioma das criaturas diminutas. Quería indicarlle que, a pesar de todo o que lle pasara, estivese tranquilo.

O tío Nasrudín era moi intelixente, aínda que ás veces dicía cousas que resultaban demasiado incomprensibles.

Ismaíl non sabía explicalo ben, pero dalgunha maneira o que dicía o seu tío e o que iso significaba non eran sempre a mesma cousa.

Segundo as súas palabras, unha boa parte dos humanos, cheos dunha envexa ruin e noxenta, empezaran a cambiar a súa forma de vida para organizar outro mundo. E aseguraban que nese novo mundo, que por suposto eles dominarían, non había sitio para o pasado. De feito, máis fachendosos que nunca, decidiran romper os vínculos que mantiñan cos outros seres para lograr impoñer a súa superioridade.

E iso sen ter en conta para nada as consecuencias desa medida.

Logo, ordenaron a construción de enormes torres de madeira e de pedra. E desde esas torres difundiron as súas novidades, adornadas en todo momento con discursos trampulleiros e falsos.

Obrigaron a todos os humanos a deixar á parte o que sabían dos outros habitantes da Terra. E que os humanos coñecían grazas aos seus pais, e que estes tamén aprenderan dos seus propios pais.

Foi dese xeito como trataron de suprimir o nome das criaturas máxicas, que crían alleas ao seu mundo, ademais das palabras comúns e as voces irmás das súas linguas. E desprezaron, indiferentes, as vellas historias que falaban das relacións de igualdade entre todos os seres, fosen humanos ou seres máxicos.

Co paso do tempo, esta fase desenvolveuse durante un montón de anos e con máis lentitude da prevista. Pois non resultou unha tarefa doada. Cada vez máis homes e mulleres amosaban o seu desacordo, porque estimaban que era unha decisión inxusta.

Ao final, para acabar dunha vez por todas coas dúbidas e cos sinais de rebeldía, levaron a cabo unha maxia nova. Unha maxia ignorada polo resto dos habitantes do planeta.

E iso ocasionou cambios arrepiantes.

Cando sucedeu, produciuse a eclipse máis rara. Non era de día. Tampouco era de noite. Pero unha luminosidade irreal inundou todo, de norte a sur e de leste a oeste.

A partir daquel instante, mediante o uso dunha maxia máis maligna, intentaron que todos os seres resultasen expulsados do seu mundo. Iso pasou cos gnomos e os ananos saltareiros, e cos trasnos e os unicornios, e coas fadas e as sereas mariñas, e cos vampiros, os xigantes e os mouros das covas. En fin, con todas as criaturas que habitaban o mundo e a imaxinación dos humanos.

Toda esa desfeita converteuse en algo terrible, e para as cousas que esquecían trouxo a súa propia eliminación. É dicir, calquera ser ou criatura que os humanos non lembrasen, sinxelamente deixaba de existir.

Así de simple.

Así de arrevesado!

Entrementres, e por medio dese engano tan preciso, desapareceron as famosas aves do paraíso, con todas as súas plumas da cor do azafrán. E as serpes xigantes de lume, e os dragóns voadores da China, e as illas de ouro que navegaban polos sete mares como baleas solitarias.

Imat o poeta, un amigo do tío Nasrudín, explicouno con claridade nunha das moitas reunións que se realizaron naqueles días tan tristes.

—Se non buscamos algunha solución, desapareceremos tamén. E ninguén recordará a nosa existencia...

“Hai que facer algo!”, dixeron moitos.

“E que podían facer uns seres tan pequenos?”, foi a pregunta máis habitual na aldea de Saidabad.

O tío Nasrudín, mentres revisaba unha e outra vez o seu espello, aportou unha solución que pareceu ben acertada.

Como o pobo miúdo era capaz de falar a maioría dos idiomas coñecidos, e ademais vivían moito máis tempo, terían que se espallar por todos os camiños. E incluso chegar, se era necesario, ata os lugares máis afastados para transmitir a historia da xente diminuta. Posto que a súa existencia e a súa memoria non debían terminar así. Pois nese caso as vidas dos gnomos e os ananos extinguiríanse...

Sería o seu final!

Entón Ismaíl, xa bastante alarmado e nervioso, foi á casa do seu tío e saudouno:

Salam aleikum.

Aleikum salam.

E preguntou:

—Tío Nasrudín, pero se os humanos rexeitan as palabras que soñamos e dicimos, a quen lle contaremos a nosa vida?

—Aos seus nenos...! —respondeu con ánimo—. Os nenos e as nenas son a nosa única salvación. Se realmente acertan a imaxinar o noso mundo, a nosa memoria estará nos seus recordos. Pero se logramos alcanzar os seus primeiros recordos, non poderán deixarnos nunca máis.

—E iso de que nos serve? —dixo Ismaíl preocupado, que non entendía moi ben aquela resposta.

—Sobriño meu, que che pasa? Parece mentira que non o comprendas —contestou o seu tío Nasrudín—. O poder da memoria é maior que o esquecemento. Se os nenos cren en nosoutros, e se estamos presentes nas súas mellores historias, seremos recordados sempre...

—E sobreviviremos? —preguntou de novo Ismaíl.

—Siii, pois claro que siii...! —berrou con ganas o seu tío.

11 comentarios:

  1. Outra aventura entrañable, Ismaíl y Nasrudín, magnifico.

    Saúdos

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. O malo é que parece que os editores son unha especie en extinción? Haberá que chamar a Amazon?

      Eliminar
    2. Pois estou da cordo contigo, e xa que teñen sucursales no Reino Unido, Francia, Alemania e Xapón, pois aproveitámola ocasión e facemos un pouco de turismo.

      Saúdos

      Eliminar
  2. Mario, coma sempre encántanme os teus contos, e este como non tamén. :)

    ResponderEliminar
  3. Estes primeiros lectores, como Melody e Alejandro, son dos que len sen agardar nada a cambio. Por iso, un gran :-) para os dous...

    ResponderEliminar
  4. Alejandro, Mario sempre nos está falando de ti, e ben :)

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Grazas Melody, polos teus comentarios.

      ¡¡¡GRAZAS!!! :-)

      Saúdos

      Eliminar
  5. A verdade é que os teus contos son moi bos, os teus blogs e as ideas que nos ofreces a todas e todos os que nos adicamos ao ensino. Disto dedúcese que a túa práctica educativa tamén debe ser moi boa, sorte de alumnado.

    Parabéns e saúdos. Juan Valiño @juanvalinho

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Juan, moitas grazas polas túas palabras. As cousas que fago, inténtoas facer da mellor maneira que sei. Ás veces hai acertos, per outras erros, dos que tamén son responsable. O único grande é Ismaíl... Saúdos :-)

      Eliminar
  6. BRAIS VÁZQUEZ LOUREIRO13 de abril de 2018, 10:18

    gracias ismail por pasarnos tus recuerdos

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Ismaíl de Saidabad13 de abril de 2018, 22:28

      Gracias a ti, Brais, por leer esta historia...

      Eliminar