Todos os mundos que soñamos poden facerse realidade. Os países das fadas tamén son temibles. Mentres eu ando lonxe da vista, le e lévame xunto a ti... (Salman Rushdie)

4 feb. 2013

Ismaíl o diminuto

Eran outros anos, hai xa tempo, e durante aqueles días Ismaíl foi o meu amigo. Agora, despois de todo o que pasou, teño que dicir que as letras do seu nome procedían, sen dúbida, dalgún abecedario máxico. Só así podo entender o que me contou e o que escribín.

Para non esquecelo xamais, para que o seu recordo nunca se perda, aquí está a súa pequena historia. Seguro que moitas cousas parecerán incribles, pero na miña intención estivo o desexo de relatar os feitos que lle pasaron. Tal e como sentiu en cada momento, en cada ocasión. Pois unha vez, coa intención de salvar ao seu mundo, abandonou todo o que tiña: a súa casa, a súa familia e, incluso, aos seus amigos.

En realidade, habería que empezar nunha época remota para explicar a súa vida desde o principio. Unha época esgotada sen remedio, que era o refuxio de todas as criaturas máis fabulosas.

Estaban as aves do paraíso, adornadas con verdes esmeraldas e grandes plumas alaranxadas e da cor do azafrán. E as serpes xigantes de lume ou dragóns vermellos, que podían cambiar de tamaño ao seu antollo. Había tamén algunhas illas de ouro que navegaban polos océanos coma se fosen baleas solitarias. Ademais, din que existía unha árbore case tan antiga como a mesma Terra, que crecía no medio de dous grandes ríos e que falaba unha lingua única.

Naquel tempo, nese mundo que era moi, moi orixinal, apareceu unha misteriosa comunidade de seres miúdos. Así e todo, hai que dicir que cando os humanos eramos case idénticos aos primeiros simios, eles xa mostraban unha intelixencia superior e ben desenvolvida.

Os diminutos, que ese foi o seu primeiro nome, crían que sempre viviran aquí, desde o inicio de todo. Pero iso é parte doutra historia. E a verdade é que eu soamente debo falar a partir do día que se chamou do gran esquecemento. Será o que contarei un pouco máis adiante.

Entón, como xa dixen, Ismaíl era unha criatura do pobo diminuto.

O lugar no que residía estaba situado moi lonxe, na xeografía perdida de Asia. No corazón dese continente que nos mapas vemos como un espazo inmenso. Alá, atopábase xusto detrás das altas Montañas Resplandecentes, onde as terras conservaban todo o ano o seu verdor.

Saidabad, a súa aldea, era un sitio delicioso. Esa palabra significaba xardín marabilloso no seu idioma, na lingua secreta dos seres diminutos.

Naquel lugar había moitas fontes de auga cristalina, que mantiñan o aire sempre fresco. E as vivendas da aldea, pintadas con suaves cores, erguíanse preto de cerdeiras e de fermosos albaricoqueiros. O aire e a luz filtrábanse entre as pólas das árbores como abelorios de ouro, salpicando con pingas de luz dourada as casas e os camiños.

Durante os cálidos veráns, a pequena aldea de Saidabad permanecía medio oculta pola sombra dalgunhas figueiras. E polas noites escoitábase o rumor do vento do sur sobre as follas das árbores. Para Ismaíl aquel son expresaba a máis bonita canción do mundo.

Cada familia posuía a súa propia casiña de madeira, con habitacións que cheiraban a mel e que estaban pintadas de amarelo. E cando chovía, parecía de feito que aínda lucía o sol.

As súas hortas eran igualmente pequeniñas. Recollían as froitas das árbores e cultivaban numerosas herbas medicinais. Plantaban moitas flores e de todos os tamaños, e co seu néctar preparaban unha bebida moi agradable.

Tamén coidaban aos animais do bosque das súas doenzas ou cando chegaban os días do inverno. E como para todo tiñan solucións, entre todos inventaban a maioría dos utensilios que necesitaban para vivir.

Ah, Saidabad! Era o mesmo paraíso en miniatura!

Debido a que eran criaturas máxicas, ás veces empregaban uns estraños coñecementos. Só eles dominaban eses saberes e tiñan esa capacidade tan valiosa. Pero este episodio provocou enfados e tamén algúns malentendidos. Porque moitos humanos sempre reclamaban unha parte da sabedoría dos seres diminutos para resolver algúns dos seus problemas e dificultades.

En todo caso, e máis alá das montañas e das vellas árbores, por fóra da aldea xurdían as areas negras dun gran deserto. Era o Deserto Escuro, no que escintilaban as estrelas máis brillantes do universo, baixo un ceo infinito.

Cando resultaba necesario, unha néboa cegadora pero transparente cubría a vivenda de Ismaíl. E tamén envolvía todas as demais casiñas do lugar. Desa maneira tan e tan especial, resultaban invisibles para calquera visitante inesperado ou perigoso.

Se deixamos a un lado este curioso detalle, as relacións entre os seres diminutos e os humanos eran boas. Realmente todos apreciaban a invisibilidade da xente diminuta. E aseguraban que era unha vantaxe e unha sorte, posto que evitaba a aparición de moitos conflitos.

No caso de que algunha situación ameazase a convivencia entre os seres máxicos e o pobo dos humanos, Ismaíl e os amigos da súa aldea agochábanse con rapidez. Claro que sen perder en ningún momento o seu bo humor e a súa alegría.

Talvez por ese motivo a súa amizade tiña creado un entendemento case fantástico, que parecía eterno.

Por iso, os homes e as mulleres, a pesar dos celos e as envexas, confiaron no mundo encantado de Ismaíl.

Esta crenza durou centos de anos!

Con todo, ao mellor xa vós decatastes: Ismaíl non aparentaba unha estatura demasiado grande. Todo o contrario, medía aproximadamente uns vinte e sete centímetros.

É dicir, medía algo máis dun palmo da man de calquera humano adulto.

Ademais, na súa cara redonda e miudiña había unha longa barba branca, moi común entre os seres da súa especie. Pois a maioría cumpría moitísimos anos.

Desde os primeiros días da súa presenza entre nós, houbo quen afirmou con certa sorna que debía ser un trasno sen apenas importancia. E algúns chegaron a crer que se trataba dunha criatura máxica moi semellante a un ananiño saltareiro.

Pero outros, sobre todo os que despois coñecémolo mellor, sempre pensamos que Ismaíl o diminuto era un vello gnomo.

5 comentarios:

  1. Ismaíl,un diminuto Gnomo, pero con un gran poder, ensinounos a crer na súa maxia, a voar nun mundo de fantasía,cheo de seres fantásticos,máxicos, atraves dos contos, dos libros...
    Mario, un gran maestro, tal e como nos explicaba un tema tamén xogaba con nós o fútbol ou me daba unha paliza xogando o pin pon,(excursión) :-) En fin, uns recordos moi gratos, que a pesar de que vaian pasando os aniños, hai cousas que perduran nos nosos recordos, e tratamos de mantelos sempre vivos,e sempre, cun gran sonriso. :-)

    Saúdos

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Alejandro, sabes que na nosa aula hai e haberá sempre algo que dí o teu nome. Moitos saúdos... :-)

      Eliminar
  2. E todo un pracer disfrutar das aventuras de Ismaíl. Gracias por brindarnos a oportunidade, através deste blog, de poder seguir coñecendo un pouco mais a vida de Ismaíl. Sabes que aquí tes un pequeno club de fans, sempre fieis a Ismaíl.

    Saúdos Mario

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. O pracer para Ismaíl (e para min tamén) é ter seguidores xa, antes de estar no papel. Porque para as xentes que nacimos coa imprenta de Gutemberg, iso é importante. Non sabemos que pasará, pero confiamos no camiño das estrelas... :-)

      Eliminar
  3. Alejandro, as túas palabras emocionáronme, coidamos moi ben a Ismaíl!

    ResponderEliminar